من میگویم
گفتم كه دوستت دارم ، گفتی كه باور نداری
گفتم اين كلمه را از حفظ نمی گويم از ته دلم می گويم ، گفتی دلم را نيز باور نداری
سكوت تلخی كردم و از ته دلم آه كشيدم. مدتی سكوت با چشمانی خيس
گونه ام خيس شد و قلبم شكسته
گفتی كه تو قلبم را شكستی ، گفتم كه قلبت شكسته نشد ، احساست در هم شكست
گفتی سكوت كن ميخواهم گريه كنم ، من نيز سكوت كردم و با گريه تو نا آرام شدم و اشك ريختم
گفتی بی خيالی از اشكهايم ،چيزی نگفتم ، و باز سكوت و يك آه تلخ
گفتی كاش كه عاشق نمی شدم ، گفتم عاشقی همه اين دردها را دارد
گفتی خسته شدی از همه كس ، گفتم من با تو می مانم
گفتی خيلی تنهايی ، گفتم كسی كه عاشق است تنهايی را نمی شناسد
و باز گفتی تنهايی ، گفتم كسی كه عاشق است قلب يارش بايد همان تنهايی او باشد
گفتی كه اين حرفايت تكراری است ، گفتم به جز تكرارش راهی نيست
گفتی كه آغوشت را ميخواهم ، گفتم كه منتظر بمان عزيزم
گفتی كه شانه هايت را ميخواهم ، دلم به درد آمد از دوری ات و به غم نشستم
گفتی كه تو از حرفهايم پريشانی ، گفتم حرفی نيست و حرفهايت شكنجه ای بيش نيست
گفتی كه لبخندی بزن ، گفتم كه حس لبخند نيست
گفتم با اينكه اين كلمه تكراری است و با اينكه باور نداری باز ميگويم كه دوستت دارم
چيزی نگفتی و سكوت كردی
و باز چيزی نگفتی و به جای سكوت اينبار تو نيز مانند من اشك ريختی
هرکس به طريقي دل ما ميشکند
بيگانه جدا دوست جدا ميشکند
بيگانه اگر ميشکند حرفي نيست
از دوست بپرسيد که چرا ميشکند
همه دنیا واسه من خنجر کشیدن دل من تو این روزا خیلی گرفته
یادته اون روزا که دل تو رو شکسته بودن
حالا این دل شکسته مثل اون روزا گرفته
باورم کن باورم کن باورم کن که بدون تو میمیرم میمیرم
بی تو تنهام خیلی تنهام خوب میدونی که تو غصه هام اسیرم
از یادم هرگز نرفتی اما از یاد تو رفتم
بی تو تنهام تو خیابون زیر بارونا میرفتم
دلمو شکستی اما نذاشتی تو غم بمیره
تو کویر خشک قلبم هنوزم عزیزترینی
وقتی فهمیدی عزیزی منو تنها جا گذاشتی
تو همونی که می گفتی جز من هیچ کسو نداشتی
باورم کن باورم کن باورم کن که بدون تو میمیرم میمیرم
بی تو تنهام آره تنهام خوب میدونی که تو غصه هام اسیرم
بیا بر گرد تا هنوزم تا توی قلبم خونه داری
یادته قول داده بودی که منو تنهام نذاری نه تنهام نذاری
شبي ياد دارم كه چشمم نخفت
شنيدم كه پروانه با شمع گفت
كه من عاشقم گر بسوزم رواست
تو را گريه و سوز و زاري چراست
بگفت اي هوادار مسكين من
برفت انگبين يار شيرين من
چو شيريني از من بدر مي رود
چو فرهادم آتش به سر مي رود
همي گفت و هر لحظه سيلاب درد
فرو مي دويدش به رخسار زرد
تو بگريزي از پيش يك شعله خام
من ايستاده ام تا بسوزم تمام
تو را آتش عشق اگر پر بسوخت